De uitdagingen die je herkent
“Ik moet eigenlijk nog harder werken, maar ik merk dat ik niet meer kan dan ik nu al doe”
Je zit net in je eerste meeting. Je telefoon trilt. Operations: “De boel ligt plat” daarna sales: “Die klant driegt af te haken” vervolgens HR: “We moeten vandaag even schakelen”. Je zegt op alles ja. Zoals altijd. Voor je het weet is de ochtend weg. Je hebt van alles gedaan, maar niets wat jij moest doen. Einde van de dag… eindelijke ruimte. Je opent je laptop en denkt, dit wordt weer een avond. En ergens weet je… dit is geen uitzondering. Dit is hoe het vaak gaat.
“Ik wil blijven leveren op mijn werk en thuis, maar de rek is er wel uit”
Je zit in gesprek met een MT-lid, maar het komt niet echt binnen. Dat gebeurt je tegenwoordig wel vaker. Hij wacht op jouw antwoord. Je staat bekend om je scherpte, maar nu komt er alleen een reactie in je op die van alles kan betekenen. ’s Avonds aan de eettafel betrap je je op precies hetzelfde: ook je kinderen krijgen niet meer dan een algemene reactie. Je loopt met alles achter, je bent léég, en je kunt nergens echte aandacht voor opbrengen. Dus schiet je op alle fronten tekort.
“Ik mis zoveel van mijn kinderen, voordat je het weet zijn ze al het huis uit”
Nog even 1 mailtje. Nog even dat voorstel. Je kijkt naar de klok: 22:47. Je loopt snel naar boven om de kinderen nog een knuffel te geven, maar ze slapen al… Je kruipt weer achter je laptop. En opeens denk je: Shit… de schoolvakantie komt er ook aan. Weer niets geregeld. Met moeite maak je nog ergens een middag vrij. Maar je weet al: die middag zul je er zijn, maar eigenlijk ook niet. Op de achtergrond toch nog bezig met een issue op het werk. Het kan niet anders, maar het doet je zeer: deze jaren krijg je niet meer terug.
“Ik heb mijn energie écht nodig, maar ik laad gewoon niet meer op”
2:17. Je ligt wakker. Al een tijdje. Je draait je om. Alles nog een keer goed leggen… alsof dat iets oplost. Je hoofd blijft gaan. Beslissingen die je moet nemen. Dat ene probleem zonder oplossing. Je probeert het los te laten. Maar het lukt je niet. Je pakt je telefoon. Scrollt. Checkt je mail. 05:57. Misschien drie uur geslapen. Naar beneden. Koffie. Je vrouw zegt iets. Je hoort het… maar het komt niet binnen. Je kijkt naar buiten. Denkt aan alles wat er weer ligt. En het enige wat je voelt: geen energie. Maar je stapt wel in de auto. Zoals altijd.
“Als ik zo door ga, dan help ik mezelf nog eens in de vernieling”
Je staat ’s ochtends voor de spiegel. Je kijkt naar jezelf. Die buik. Je weet dat hij er zit. Maar toch… het valt tegen. Dat gezicht ook. Moe. Je weet precies hoe het komt. Te weinig slaap. Te weinig beweging. Te vaak slecht eten. Je denkt aan vorige week: “Maandag ga ik weer sporten”. Maandag kwam. En ging. Net als dinsdag. Die avond zit je weer in de auto vanaf het werk. Laat. Moe. Naar huis… of nog even langs de Mac. Je kiest de Mac. Later op de bank. Vol. Je denkt: dit kan zo niet verder. Maar de volgende dag, begint het gewoon opnieuw.

