Je draagt het bedrijf. Alleen ga je er niet over.

Je bent eindverantwoordelijk voor een bedrijf van iemand anders. Boven je de DGA of een aandeelhouder op afstand die op rendement stuurt. Onder je de mensen voor wie jij de baas bent. Je wordt afgerekend op de cijfers, niet op wat ze je kosten. Ontslagbaar en tegelijk onmisbaar.

En het zwaarste kun je nergens kwijt. Naar boven je twijfel tonen maakt je een risico. Naar beneden maakt het je geen leider. Misschien zitten er collega-directeuren naast je. Alleen deelt niemand wat er onder jouw naam staat.

Je slaapt slecht. Niet één nacht, al maanden. Thuis ben je er wel, maar niet echt. En twee weken vakantie verandert er niets aan, want het ding dat je moe maakt gaat gewoon mee.

Je voelt dat je juist nog harder moet werken, niet minder hard. Want je faalt. Je levert nergens meer wat je zou willen leveren. Niet op je werk. En thuis ook niet.

Je blijft rennen om te behouden waar je zo hard voor hebt gewerkt. En je weet: als er niets structureel verandert, gaat dit niet goed aflopen.

Nog harder werken is geen optie. Dat heb je geprobeerd, al jarenlang, en het werkte precies zolang tot het niet meer werkte.

Wat dan wel? Niet het bedrijf. Niet de aandeelhouder. Niet je mensen. Daar heb je het lang genoeg gezocht om te weten dat het daar niet zit. De enige plek waar je werkelijk invloed hebt, dat ben jij.

En nee, dat is geen oproep om gas terug te nemen. De rol blijft. De ambitie blijft. De druk blijft ook, want die is structureel. Daar verandert geen coach iets aan.

Je hoeft echt niet alles kwijt te raken. Sterker nog, je kunt een andere weg inslaan waarmee je werk én je leven alleen maar mooier wordt. Maar dat vraagt iets van jou.

Dat je stopt met wachten tot de situatie verandert, en begint bij de enige die je wel kunt veranderen: Jijzelf. Dat je je lichaam en mindset serieus neemt, want een last die niet verdwijnt vraagt iemand die meer kan dragen. En dat je heel goed weet waar je het allemaal voor doet.

De last wordt niet lichter. Jij wordt sterker.